Arta kalanlar

Günlerin bize getirdikleri her gün biraz daha alıyor içimizdeki güzel yerlerimizden, her gün biraz daha vuruyor güzel kalmış yerlerimizi - ve geriye insansız hava araçları bırakıyor işte. Her gün bir sebepten birileri ölüyor bu ülkede ve sınır komşumuzda süregelen sonu görünmeyen bir savaşı izler gibi izliyoruz olup biteni.

İçimizdeki en güzel yerlerimizden vuruyor bu savaş bizi- farkında değiliz. Yarın birgün insan çocuğuna nasıl açıklayacak bunca pisliği, öldürülen insanların çocukları büyümeyecek mi bir gün - onlar sormayacak mı bize ne yaptınız siz diye, Gerçi artık devlet insansız hava araçlarıyla çocuklarını vuracak kadar kaybetti kendini ve arkasından da sessiz yürüyüp gidecek kadar vurdumduymaz.


Geriye hep hüzünlü şarkılar ve sonu acıyla, kederle, ölümle biten hikayeler kalacak o topraklarda. Çocuklar o şarkılarla, o hikayelerle büyüyecek ve büyürken hep bilecek -burda onu bekleyen bir gelecek olmadığını, oyunları eksik, gülüşleri yarım, mutlulukları kırık kalacak çocukların hep. Küçücük yaşına rağmen deneyimledikleriyle anlayacak her an sıranın ona gelebileceğini.

(Yıldırım Türker, 01/01/2012 - O dağların çoban çocukları, küçük kaçakçıları kutlu bir yıla kavuşamadan mutlu olabilmemiz mümkün mü?)